Το μυστικό της μακροζωίας των Siddha, Kāya Kalpa – Μέρος II Karpam και η μυστηριώδης περίπτωση του Jatala Sadhu.

Στο πρώτο μέρος αυτής της σειράς θέσαμε ένα ερώτημα που μοιάζει σχεδόν προκλητικό: Μπορεί το ανθρώπινο σώμα να νικήσει τον χρόνο;

Για τους Tamil Siddha, το ερώτημα αυτό δεν ήταν απλώς φιλοσοφικό. Μέσα στα κείμενα που συνδέονται με την παράδοσή τους συναντάμε πρακτικές αναζωογόνησης, γιόγκα, αναπνοή, βότανα και αργότερα αλχημικά παρασκευάσματα που συνδέθηκαν με μια εξαιρετικά φιλόδοξη επιδίωξη: τη διατήρηση του σώματος, την παράταση της ζωής και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και την υπέρβαση της φθοράς.

Μία λέξη εμφανίζεται ξανά και ξανά σε αυτή την αναζήτηση: Karpam.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ KARPAM;

Στη medico-alchemical γραμματεία των Tamil Siddha, ο όρος kaṟpam χρησιμοποιείται για ουσίες και παρασκευάσματα που προορίζονταν για εσωτερική ή εξωτερική χρήση και στα οποία αποδίδονταν ιδιότητες αναζωογόνησης, παράτασης της ζωής και, στις πιο ακραίες περιγραφές, «αθανατοποίησης» του σώματος. Η ερευνήτρια Ilona Barbara Kędzia, μελετώντας φιλολογικά αυτή τη γραμματεία, επισημαίνει ότι οι σχετικές πρακτικές συνδέονται στενά και με τη yogic πειθαρχία.

Αυτό είναι σημαντικό, γιατί το Kāya Kalpa δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένα αρχαίο «ελιξίριο νεότητας».

Η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Συναντάμε ειδικές φυτικές ουσίες, διατροφικούς περιορισμούς, πρακτικές αναπνοής και yoga, αλλά και —σε μεταγενέστερα medico-alchemical κείμενα— ουσίες όπως ειδικά άλατα και επεξεργασμένο υδράργυρο. Αυτά ανήκουν στο ιστορικό και θρησκευτικό πλαίσιο της παράδοσης· δεν αποτελούν σύγχρονες οδηγίες θεραπείας ή ασφαλούς χρήσης.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΕΧΘΡΟΣ

Εδώ βρίσκεται ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της Siddha σκέψης.

Σε πολλές πνευματικές αφηγήσεις το σώμα εμφανίζεται ως κάτι που πρέπει τελικά να εγκαταλειφθεί. Στη Siddha παράδοση όμως συναντάμε έντονα και μια διαφορετική ιδέα: το σώμα μπορεί να αποτελέσει μέρος της ίδιας της πνευματικής μεταμόρφωσης.

Η σχετική ιστορική βιβλιογραφία για το Kāya Kalpa αναφέρει πραγματείες που αποδίδονται σε Siddha όπως ο Tirumūlar, ο Bogar και άλλοι, στις οποίες η αναζωογόνηση και η προσπάθεια παράτασης της σωματικής ζωής αποτελούν κεντρικά θέματα.

Δεν μιλάμε λοιπόν απλώς για «αντιγήρανση» με τη σημερινή έννοια.

Μιλάμε για μια διαφορετική αντίληψη του ανθρώπου, όπου σώμα, αναπνοή, συνείδηση, πειθαρχία και πνευματική πρακτική μπορούσαν να θεωρηθούν μέρη της ίδιας διαδικασίας.

Και κάπου εδώ αρχίζουν οι ιστορίες που κάνουν το Kāya Kalpa τόσο συναρπαστικό — αλλά και τόσο δύσκολο να μελετηθεί.

ΟΤΑΝ Η ΜΑΚΡΟΖΩΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΡΥΛΟΣ

Οι παραδόσεις των Siddha είναι γεμάτες αφηγήσεις ανθρώπων που υποτίθεται ότι ξεπέρασαν κατά πολύ τα συνηθισμένα όρια της ανθρώπινης ζωής.

Κάποιοι παρουσιάζονται να ζουν εκατοντάδες χρόνια.

Άλλοι χιλιάδες.

Κάποιοι λέγεται ότι μπορούσαν να εγκαταλείπουν το σώμα τους ή να το μεταμορφώνουν.

Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε κάτι που θα κάνουμε σε ολόκληρη αυτή τη σειρά:

να ξεχωρίζουμε την παράδοση από την απόδειξη.

Το γεγονός ότι ένα κείμενο αποδίδει σε έναν Siddha εξαιρετική μακροζωία αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την ιστορία των ιδεών και της συγκεκριμένης παράδοσης.

Δεν αποτελεί αυτομάτως απόδειξη ότι ένας άνθρωπος έζησε πράγματι 300, 400 ή 3.000 χρόνια.

Και ακριβώς εδώ εμφανίζεται μια πολύ πιο πρόσφατη και παράξενη περίπτωση.

JATALA SADHU: Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΟ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ

Το όνομά του ήταν Jatala Sadhu Sri Rama Viswambharadas. Έζησε ως ασκητής στο Simhachalam, κοντά στο Visakhapatnam της Ινδίας, και γύρω από τη ζωή του δημιουργήθηκαν εντυπωσιακές αφηγήσεις για εξαιρετική μακροζωία.

Εδώ όμως υπάρχει μια διαφορά από τους πολύ παλιότερους Siddha.

Υπήρξαν άνθρωποι της σύγχρονης εποχής που τον συνάντησαν προσωπικά.

Ένας από αυτούς ήταν ο Αμερικανός συγγραφέας και γιατρός Robert Svoboda. Ο Svoboda γράφει ότι γνώρισε τον Jatala Sadhu στις αρχές του 1982, μέσω του Vimalananda, και ότι τον επισκεπτόταν στο ashram του στο Simhachalam μία ή δύο φορές τον χρόνο μέχρι τον θάνατό του, έντεκα χρόνια αργότερα. Dr Robert Svoboda

Και τότε γράφει κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Δεν επιβεβαιώνει τις ιστορίες για την ακριβή ηλικία του.

Αντίθετα, αναφέρεται ρητά στους ισχυρισμούς περί μακροζωίας χωρίς να εγγυάται την αλήθεια τους.

Αλλά προσθέτει τη δική του προσωπική μαρτυρία:

ο άνθρωπος που γνώρισε ήταν πράγματι πάρα πολύ ηλικιωμένος. Dr Robert Svoboda

Αυτό αλλάζει τα πράγματα — αλλά όχι με τον τρόπο που ίσως φανταζόμαστε.

Δεν αποδεικνύει ότι ο Jatala Sadhu ήταν 300 ή 400 ετών.

Αποδεικνύει όμως ότι πίσω από τον θρύλο υπήρχε ένας πραγματικός ασκητής, τον οποίο γνώρισαν σύγχρονοι άνθρωποι και τον οποίο τουλάχιστον ένας αυτόπτης μάρτυρας περιγράφει ως εξαιρετικά ηλικιωμένο.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΩΝ 400 ΕΤΩΝ

Μετά τον θάνατό του, οι ιστορίες γύρω από τον Jatala Sadhu μεγάλωσαν. Κυκλοφόρησαν ισχυρισμοί ότι είχε ζήσει περισσότερα από 400 χρόνια, καθώς και ακόμη πιο ακραίες αφηγήσεις.

Ο ίδιος ο Svoboda είναι πολύ πιο προσεκτικός: αναγνωρίζει ότι υπάρχουν τέτοιοι ισχυρισμοί, αλλά δεν τους παρουσιάζει ως επαληθευμένο γεγονός. Dr Robert Svoboda

Και εδώ βρίσκεται ακριβώς το σημείο όπου πρέπει να σταματήσει ο εντυπωσιασμός και να αρχίσει η έρευνα.

Πού είναι τα έγγραφα;

Πού βρίσκεται μια συνεχής και ανεξάρτητα επαληθεύσιμη καταγραφή της ζωής του;

Πού είναι τα στοιχεία που θα μας επέτρεπαν να πούμε ότι ένας άνθρωπος γεννήθηκε πριν από τέσσερις αιώνες και παρέμεινε ο ίδιος άνθρωπος μέχρι τον 20ό αιώνα;

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε τέτοια τεκμηρίωση.

Άρα η σωστή διατύπωση δεν είναι:

Ο Jatala Sadhu έζησε 400 χρόνια».

Είναι:

«Υπάρχει παράδοση που του αποδίδει εξαιρετική μακροζωία, ενώ ένας άνθρωπος που τον γνώρισε επί χρόνια επιβεβαιώνει μόνο ότι ήταν εξαιρετικά ηλικιωμένος».

Η διαφορά είναι τεράστια.

Και είναι ακριβώς η διαφορά ανάμεσα στην έρευνα και στον μύθο που παρουσιάζεται ως γεγονός.

ΚΙ ΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ;

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο τα πράγματα γίνονται πραγματικά ενδιαφέροντα.

Γιατί δεν χρειάζεται να πιστέψουμε ότι ένας άνθρωπος έζησε 400 χρόνια για να θέσουμε ένα σοβαρό ερώτημα:

Μπορούν ορισμένοι τρόποι ζωής να επηρεάσουν τη γήρανση και τη μακροζωία;

Φυσικά μπορούν. Αυτό όμως είναι πολύ διαφορετικό από την «αθανασία».

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η μακροζωία είναι σύνθετο βιολογικό φαινόμενο που επηρεάζεται από γενετικούς, περιβαλλοντικούς, συμπεριφορικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Αυτό δεν αποδεικνύει τις Siddha αφηγήσεις.

Μας επιτρέπει όμως να διατυπώσουμε μια σοβαρότερη ερώτηση:

Μήπως ορισμένες παραδοσιακές πρακτικές —διατροφή, σωματική δραστηριότητα, αναπνοή, διαλογισμός, ύπνος, περιορισμός ορισμένων συνηθειών— μπορούσαν να έχουν πραγματικές επιδράσεις στην υγεία, οι οποίες αργότερα περιβλήθηκαν από θρύλους υπερφυσικής μακροζωίας;

Αυτό είναι ερευνητικό ερώτημα.

Όχι απόδειξη.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Και εδώ επιστρέφουμε σε ένα από τα βασικά θέματα αυτής της σειράς.

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι οι Siddha «ενεργοποιούσαν το DNA τους».

Δεν χρειάζεται να ισχυριστούμε ότι διέθεταν «12 έλικες DNA».

Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε κβαντική φυσική, «κυτταρικούς κώδικες», «συχνότητες 5D» ή την επίφυση για να κάνουμε το Kāya Kalpa μυστηριώδες.

Είναι ήδη μυστηριώδες.

Υπάρχουν πραγματικά κείμενα.

Υπάρχει πραγματική ιατρική και αλχημική παράδοση.

Υπάρχουν πραγματικές πρακτικές.

Υπάρχουν ιστορικά πρόσωπα.

Και υπάρχουν θρύλοι τόσο παράξενοι, ώστε αξίζουν να εξεταστούν χωρίς να τους προσθέσουμε τίποτε.

Η Kędzia δείχνει ότι η medico-alchemical Siddha γραμματεία πράγματι περιέχει πρακτικές και παρασκευάσματα που συνδέονται με αναζωογόνηση, παράταση της ζωής και ακόμη και την επιδίωξη της αθανασίας. Αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να κατασκευάσουμε μια ιστορία περί «αρχαίας γενετικής».

ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΩΡΑ

Ο Jatala Sadhu μάς αφήνει με μια ιστορία που δεν μπορούμε να αποδείξουμε αλλά ούτε χρειάζεται να παραποιήσουμε.

Υπήρξε.

Υπήρξαν άνθρωποι που τον γνώρισαν.

Ήταν, σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία, εξαιρετικά ηλικιωμένος.

Οι ισχυρισμοί όμως για ηλικία εκατοντάδων ετών παραμένουν ισχυρισμοί. Dr Robert Svoboda

Και τότε ερχόμαστε σε έναν πολύ παλαιότερο Siddha.

Έναν άνθρωπο στον οποίο η παράδοση δεν αποδίδει 120 χρόνια.

Ούτε 200.

Ούτε 400.

Του αποδίδει 3.000 χρόνια ζωής.

Το όνομά του είναι Tirumūlar.

Και αυτή τη φορά δεν έχουμε μόνο έναν θρύλο.

Έχουμε και ένα από τα σημαντικότερα κείμενα που συνδέθηκαν με την Tamil Siddha παράδοση: το Tirumantiram. Σύγχρονη βιβλιογραφία για το Kāya Kalpa αναφέρει ρητά ότι η παράδοση αποδίδει στον Tirumūlar διάρκεια ζωής τριών χιλιάδων ετών — όχι ως ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός, αλλά ως μέρος της παράδοσης που τον περιβάλλει.

Και εκεί το ερώτημα αλλάζει.

Γιατί μια παράδοση απέδωσε σε έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους της ζωή 3.000 ετών;

Τι λέει πραγματικά το Tirumantiram για το σώμα, την αναπνοή, τη yoga και τη μακροζωία;

Και μήπως πίσω από την ιστορία των 3.000 ετών κρύβεται κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από μια κυριολεκτική διεκδίκηση αθανασίας;

Αυτό είναι το επόμενο βήμα της έρευνάς μας.

Η συνέχεια στο ΜΕΡΟΣ III – Ο SIDDHA ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΖΗΣΕ 3.000 ΧΡΟΝΙΑ: TIRUMŪLAR, TIRUMANTIRAM ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Ζωή Χορτάτου (Diya)

Siddha Shakti Path™